Als ik Simon Wiesenthal was geweest, had ik de stervende SS’er de vergeving moeten schenken waar hij om vroeg?Nee, dat is mijn antwoord. Ik zou hem geen vergeving willen schenken. De vele slachtoffers die hij heeft veroorzaakt is te gruwelijk om te kunnen vergeven. Je kunt zulke daden gewoonweg niet vergeven.
Aan de andere kant, als ik me probeer in te beelden dat ik voor een stervende man sta die mij om vergiffenis smeekt, wie ben ik om hem dat niet te geven? Ik zou mededogen hebben omdat hij op sterven ligt. Misschien zou ik het dan niet kunnen zien als een eigen recht om te bepalen of ik die man wel of niet vergeving wil schenken, maar een plicht om hem te vergeven. Ook al vergeef je hem in werkelijkheid niet, hem toch geruststellen met die gedachte zodat hij vredig kan sterven. En moment handel je anders dan wanneer je er vanaf de zijlijn in alle rust over na kan denken.
Simon Wiesenthal heeft hem bewust geen vergeving geschonken, en daarvoor heb ik respect. Geen vergeving omdat hij zich maar al te goed realiseerde wat deze man anderen had aangedaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten