Het gaat in “De zonnebloem” door Simon Wiesenthal om een moeilijke kwestie.
Aan de ene kant vraagt iemand vlak voor zijn dood nog om een laatste wens en is het wreed om hier geen antwoord op te geven want nu kan de soldaat niet rustig en in vrede sterven. Maar aan de andere kant snap ik dat de man hem niet wil vergeven, voor de jood is het natuurlijk vreselijk wat er met zijn lotgenoten is gebeurt. Het is immers vreselijk wat de SS-soldaat heeft gedaan en het is wel erg makkelijk om dan vlak voor je dood nog even snel aan een jood om vergiffenis te vragen, terwijl hij voor die tijd al die mensen heeft vermoord. Als hij het echt zo ernstig vond had hij er wel al eerder spijt van gekregen en al eerder om vergiffenis gevraagd. Bovendien kan je eigenlijk moeilijk iemand vergeven die jou als persoon niks heeft aangedaan. Maar zo zou een moordenaar eigenlijk nooit vergeving kunnen krijgen, want je kan natuurlijk geen vergeving krijgen van de persoon die je hebt vermoord. Dan is het al te laat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten