"Ik wil in volle gemoedsrust sterven en daarvoor moet ik eerst... Ik weet dat het afschuwelijk is wat ik u verteld heb. Tijdens de lange nachten waarin ik op de dood heb liggen wachten, heb ik er steeds naar verlangd om er met een jood over te praten... en hem vergeving te vragen."
Deze passage uit het boek "De zonnebloem" van Simon Wiesenthal is een heel moeilijk vraagstuk. Een op sterven liggende Duitse soldaat, vraagt een joodse man (Simon in dit geval), in gevangenschap, of hij hem kan vergeven van zijn daden jegens de joden. Hoe kan je zo een man vergeven? Een man die koudbloedig onschuldige mensen zomaar doodschiet. Want dat zijn het, onschuldige mensen.
Simon vlucht weg van deze soldaat, hij wilt hem absoluut geen vergiffenis schenken. Hoe zou hij dit kunnen? Terwijl op het zelfde moment al zijn vrienden en familie uitgemoord worden door zijn ‘makkers’.
Veel mensen zijn het er over eens, dat het fout was wat Simon deed, dat hij wel de soldaat zijn laatste wens had moeten schenken en hem had moeten vergeven.
Maar ten eerste, had Simon wel het recht gehad om hem te vergeven? Aangezien hij het niet is die doodgeschoten is. Ten tweede : Je moet wel heel sterk in je schoenen staan, om vergiffenis te schenken aan een man die hetzelfde is als de mannen die hem gevangen houden. Er zijn mensen die dan zeggen, dat Simon dan even slecht is als de soldaat zelf. Mensen zijn van nature niet goed. Mensen zijn zwak. Aan de andere kant misschien als Simon gewoon een christen was geweest en ook in het leger had gezeten, had hij misschien wel precies hetzelfde gedaan. Maar ja, dit kun je niet weten. Maar ik ben het in ieder geval eens met wat Simon heeft gedaan. Ik denk dat het misschien beter was geweest als je wel vergiffenis had geschonken, want dat laat wel zien dat je boven hem staat. Ik had het waarschijnlijk niet gekund. Ik weet het wel zeker.
Charlotte Visser
Geen opmerkingen:
Een reactie posten