vergeving bij oprecht berouw

Op de vraag of je een stervende oorlogsmisdadiger zou vergeven, zou ik “ja” antwoorden. Maar wanneer mag je eigenlijk vergeven? Is vergeven een recht voor iedereen? Of is het zo dat je pas mag vergeven als je zelf helemaal zonder zonden bent?Simon Wiesenthal weigerde het om een stervende SS-soldaat te vergeven. Was dit goed om te doen? Ik denk dat het erg afhangt van de persoon en de situatie. Als de persoon echt oprecht berouw toont, is het “goed” om hem te vergeven. Hij heeft dan waarschijnlijk lang over zijn daden nagedacht en daar al heel lang last van gehad. Als een mens, ook al is het dan een oorlogsmisdadiger, echt spijt heeft en de gedachte aan zijn daden hem kwelt, dan verdient die persoon het toch om vergeven te worden? Nu even terug naar het begin: was Wiesenthal wel de aangewezen persoon om de soldaat te vergeven? Wiesenthal zal namelijk zelf ook niet zonder zonden geweest zijn, dus waarom staat hij dan boven de soldaat. Ik vind dat als de soldaat al oprecht spijt toont en hij erkent dat wat hij deed fout is, dat hij dan ook vergeving verdient.