Vergeven?

Ik vind het erg moeilijk om te zeggen of Simon Wiesenthal de SS’er had moeten vergeven. Wat de SS’er had gedaan was natuurlijk verschrikkelijk en buitengewoon onmenselijk. Maar betekent dit dan gelijk dat de man niet vergeven had mogen worden?

Menselijk

Volgens het woordenboek is ‘vergeven’: Het niet meer boos zijn op iemand die jou onrecht heeft aangedaan. De SS’er vraagt in deze casus om vergiffenis. De Joodse man zal hem dit dus moeten schenken. Waarom zou de Joodse man dit doen en waarom zou de SS’er dit willen?

Zo makkelijk gaat dat niet

Ik ben het volkomen eens met Simon Wiesenthal dat hij geen vergeving heeft geschonken. Hier heb ik meerdere redenen voor.

Een heel leven met een schuldgevoel rondlopen

Ik vind de vraag of er vergeving had moeten worden gegeven erg moeilijk. Je weet dat diegene veel fouten heeft gemaakt en dat het niet alleen door sorry te zeggen kan worden opgelost.

Vergeving: Gift of Gave?

Vergeving. Het is één van de grootste - misschien wel hét grootste gift dat de mens te bieden heeft. Groot, niet alleen voor wie het krijgt, maar minstens net zo voor wie het schenkt.

Wie kan vergeven?

Ik ben er niet helemaal over uit of de man de SS-er had moeten vergeven of niet. Aan de ene kant vind ik dat iedereen het recht heeft op vergeving en een tweede kans, al helemaal als mensen in de oorlog gedwongen werden ergens aan mee te doen, wat ze zelf helemaal niet wilden.

Vergeving

Ik moet zeggen, ik heb hier lang over na moeten denken. Ik vind het een erg lastig geval. Aan de ene kant is het natuurlijk goed dat die soldaat nu om vergeving vraagt, beter ooit dan nooit natuurlijk.

Blijf niet kniezen

Ik sta achter de keuze van Simon Wiesenthal, ook als hij hem wel had vergeven. Vergeven is niet iets wat je zegt dat je gaat doen, en vervolgens doet. Je moet de vergeving ook echt voelen.

Een nazi vergeven?

Simon Wiesenthal had de Duitse soldaat moeten vergeven, of niet?? Het begint allemaal bij de Hitlerjugend. Kinderen worden gehersenspoeld en hebben geen keus: ze gaan het leger in en denken dat ze het zelf willen.

Vergeving

Had Simon Wiesenthal een SS’er moeten vergeven? Kon hij hem vergeven? Als het aan mij had gelegen had ik ze beide met nee beantwoord.

Nogal laat

Als ik het verhaal hoor van de Joodse man die vergeving moest geven aan een Duitse SS’er op sterven, vind ik het maar moeilijk om mezelf in die situatie te plaatsen. Ik zou denken van: "Daar kom je nogal laat mee, om voor vergiffenis te spreken".

Onmogelijke vergeving

Nee, Simon Wiesenthal had de stervende SS’er nooit moeten vergeven. Bovendien was hij ook niet in staat dit te doen.

Eigenlijk

Had Simon Wiesenthal vergeving moeten schenken? Had hij een nazi, die ervoor stond dat alle joden vernietigd moesten worden, vergeving moeten schenken? Had hij een SS’er, die zoveel gruwelijke dingen had gedaan naar zijn volk toe, vergeving moeten schenken?

Vergeving

In zijn boek “De Zonnebloem” stelt Wiesenthal de vraag of hij de SS-soldaat die hem om vergiffenis vroeg voor zijn wandaden tegenover Joden had moeten geven wat hij vroeg. Een lid van de organisatie die zovelen van zijn verwanten had vermoord of, zoals Wiesenthal dat zelf ook geweest was, mishandeld.

Vlegels

In geval van vergeving is er altijd een slachtoffer en een ‘vlegel’. Deze vlegel heeft iets gedaan wat niet door de beugel kan. Hieronder kunnen we eigenlijk van alles verstaan, zo kan deze vlegel per ongeluk iemand duwen, maar ook zomaar zijn beste vriend vermoorden.

“Karma is a bitch”.

Vandaag bij godsdienst kwam een moeilijke kwestie naar boven, in een bepaald verhaal werd een joodse man gevraagd om vergiffenis, de man die het vroeg (een SS-er, wat het allemaal lekker gecompliceerd maakt) lag op sterven. Onze leraar vroeg aan ons (nadat hij wat achtergrond info had gegeven) “zou jij die man vergeven?”

To forgive or not to forgive? That’s the question.

Vergeving is lastig. De kleine dingetjes ben je zo weer vergeten; ‘forgive and forget’. Maar grotere problemen komt meer bij kijken.

Vergeven of vergelden?

Het is absurd om zo een mens vergiffenis te geven. Als je een goed persoon bent van binnen zou je ongeacht je opvoeding en leer zelf moeten inzien wanneer je goed of fout zit.

Vergeving

In het verhaaltje, de Zonnebloem, van Simon Wiesenthal, wordt een soldaat een hospitaal binnengebracht waar een Joodse man(de schrijver) werkt. De man smeekte op zijn sterfbed om een Jood. Hij wou namelijk om vergeving vragen. Dus werd de man aan hem voorgeleid en om vergeving gevraagd. De man echter, liep weg. In zijn boek vraagt de schrijver aan de lezer wat deze in zijn plaats had gedaan.
Had de schrijver de Duitse soldaat vergeving moeten schenken? Mijn antwoord is ja.

Vergeving

Als iemand je vraagt om vergeving, doe je het dan voor diegene of voor jezelf? Doe je het zodat hij of zij zich beter voelt, of omdat jij dan weer verder kunt?

Niet alleen voor uzelf

Als je de kans krijgt om één van je grootste vijanden te helpen, denk ik dat er veel mensen zijn die denken ‘hij kan m’n rug op’. En natuurlijk, dat is een zeer logische gedachten, want waarom zou je hem helpen?

Echt spijt?

Als ik in de schoenen van Simon Wiesenthal zou staan, dan zou ik precies hetzelfde doen. Ik zou de SS’er nooit kunnen vergeven.

Het goede doen - dat is het beste

Vergiffenis is niet zomaar iets. Vergeven is moeilijk. Het probleem is dat er elke dag zoveel dingen gebeuren die vergiffenis vereisen. Grote dingen, maar ook hele kleine.

Vergeven maar nooit vergeten

Als ik de jood was aan wie vergeving werd gevraagd door een ss-er, had ik hem die gegeven. Niet omdat ik het niet erg vind wat hij gedaan had, niet omdat ik alles alweer vergeten was en vooral niet om gewoon aardig te doen. Maar ik zou hem vergeven voor mezelf.

Zou ik kunnen vergeven?

Dit is denk ik een hele moeilijke kwestie, ik heb net het boek gelezen The Reader en dit is een boek waarbij ik stil stond dat dingen, mensen of dieren niet wit of zwart zijn, niet goed of slecht.

Vergeving soms onmogelijk

Zou jij een massamoordenaar vergeven voor zijn daden terwijl hij eigenlijk bezig is iemand te vermoorden? Ik vermoed van niet, zo moet het ook hebben gevoeld voor Simon Wiesenthal toen een SS-er hem om vergeving vroeg.