Ik moet eerlijk bekennen dat de timing van mijn leraar niet optimaal is om op zijn minst te zeggen, het is bijna toetsweek en ik ben al super gestrest en om dan in zo’n ethische kwestie te worden gezet is op zijn minst gezegd vermoeiend en vervelend. Dus om een eerlijk antwoord te geven met mijn huidige humeur en alles. Nee. Dat wil zeggen niet meteen.
Die man is vrijwillig bij de SS terecht gekomen, hij heeft al die mensen vermoord en tijdens zijn leven geen enkel teken van berouw getoond en nu omdat hij op sterven ligt en het in die tijd gewoon was wil hij vergeven worden door een jood zoals hij dat zelf zo mooi omschrijft. Ik dacht het niet.
Ik vind dat iemand pas vergeven kan worden als zijn daden laten zien dat hij echt berouw heeft, vertellen wat je allemaal hebt gedaan en hoe je, je daarbij voelde en dan om vergiffenis vragen is voor mij hetzelfde als iemand die een ander persoon hard in zijn gezicht slaat en vervolgens “sorry kun je me vergeven?” zegt. Not done. Bovendien is het niet eerlijk om iemand te vragen voor vergiffenis waar hij niets mee te maken had. Simon is niet door die SS-er verminkt of vermoord of wat dan ook, natuurlijk voelde hij dat niet zo op zo’n moment. En pijn moet slijten, om verder te gaan met je leven is vergeven erg belangrijk dus ik denk dat ik uiteindelijk die man wel had vergeven maar ik zou eerst zelf over de ergste pijn moeten zijn en dan pas aan iemand anders denken. Deze SS-er had geen recht om zoiets aan iemand als Simon te vragen, en ik vind het eigenlijk ook maar goed ook dat hij die laatste paar minuten van zijn miserabele leven door heeft gebracht met de wetenschap dat hij niet is vergeven en dat niet al zijn zonden zijn vergeven. Zoals ik en mijn vriendinnen altijd heel lief tegen elkaar zeggen “karma is a bitch”.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten