Vergeving is lastig. De kleine dingetjes ben je zo weer vergeten; ‘forgive and forget’. Maar grotere problemen komt meer bij kijken.
Ik vind zelf dat vergeving meestal behoorlijk instinctief is. Wel vind ik dat je eerst iemand moet uithoren voordat je je uiteindelijke mening vormt. In het vraagstuk waar het nu om gaat hebben wij ook het verhaal erachter gehoord met de pleit van de soldaat om vergiffenis. Zou ik hem vergeven? Er flitst een luid en duidelijk ‘NEE’ door mijn hoofd. Hij heeft een keuze gemaakt, hij heeft ermee geleefd en dat hij op zijn sterfbed nog snel om vergiffenis vraagt geeft mij een teken dat het vooral om angst gaat voor wat hem te wachten staat in het eventuele hiernamaals. Angst laat mensen nadenken of ze niet toch een fout hebben gemaakt. Ja, dit heeft de soldaat, en zoals het zelfs bij kleine misstappen is: voor fouten moet je boeten. Je kan jezelf niet zomaar er vanaf praten. Dat vind ik vooral bij zo’n ernstig geval gewoon laf.
Natuurlijk is het makkelijk om een mening te geven als je niet zelf in eenzelfde situatie bent geplaatst, maar dit is de informatie waar ik het mee moet doen en dit is mijn oordeel. Nee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten