In het verhaaltje, de Zonnebloem, van Simon Wiesenthal, wordt een soldaat een hospitaal binnengebracht waar een Joodse man(de schrijver) werkt. De man smeekte op zijn sterfbed om een Jood. Hij wou namelijk om vergeving vragen. Dus werd de man aan hem voorgeleid en om vergeving gevraagd. De man echter, liep weg. In zijn boek vraagt de schrijver aan de lezer wat deze in zijn plaats had gedaan.
Had de schrijver de Duitse soldaat vergeving moeten schenken? Mijn antwoord is ja.
Om tot dit antwoord te komen heb ik me een situatie voorgesteld uit mijn eigen leven. Natuurlijk is dit qua zwaarte lang niet te vergelijken maar het gaat om het stukje vergeving en dat is in vrijwel iedere situatie hetzelfde. Wanneer iemand je om vergeving vraagt, zul je iets moeten doen. Je keuzemogelijkheden zijn beperkt: je kan kiezen uit wel, of niet vergeven. Wanneer je besluit niet te vergeven, zal dit zeer waarschijnlijk komen door opgekropte woede. Deze boosheid komt vaak voor uit onbegrip voor de ander of de situatie. Wanneer je niet aan dit verzoek hebt voldaan, draag je de rest van je leven als iets negatiefs met je mee. Op die manier geef je de boosheid en de betreffende situatie de mogelijkheid om te groeien. Je zal je er nooit meer van af komen. Je zult er zelfs steeds meer onder lijden. Je geeft op, je hebt een slecht gevoel, je praat er niet over of je verliest vertrouwen. Iedere keer als je terugdenkt aan die ene situatie zul je herinnert worden aan een keus die gemaakt is uit boosheid. Met andere woorden. Ook jijzelf schiet er niets mee op. Wanneer je de persoon positief beantwoordt, hoe moeilijk dat soms ook lijkt te zijn, zul je jezelf de ruimte geven om verder te gaan. Je kijkt dan steeds weer terug op een positieve gebeurtenis. En met tijd zal het begrip voor diegene, door kennis, alleen maar groter worden. Natuurlijk is het voor de vragende persoon ook een kans om verder te gaan met zijn leven.
Wanneer je niet vergeven hebt, kan je vrijwel niets met de nieuwe kennis en zal de boosheid je altijd blijven achtervolgen. In wezen verlaag je jezelf dan tot een gruweldaad, dus tot diegene die jou om vergeving vraagt.
Ieder mens mag weliswaar zelf bepalen, iemand te vergeven, of niet. Ik zal in iedere situatie proberen iemand te vergeven, ongeacht hoe boos ik op diegene ben. Je doet het dan niet alleen voor jezelf, maar ook voor de ander. Je zal hem een goed gevoel bezorgen en misschien ziet hij de situatie wel als een voorbeeld van een situatie die zich ooit nog eens in zijn leven gaat voordoen. Ook denk ik dat de schrijver, de soldaat de vergeving had moeten schenken. Ik denk dat hij nu meer last heeft gehad van het weigeren, hij schrijft er zelfs een boek over!
Vergeving is iets moois, iets moeilijks en meestal iets onmogelijks, maar niet altijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten