Vergiffenis is niet zomaar iets. Vergeven is moeilijk. Het probleem is dat er elke dag zoveel dingen gebeuren die vergiffenis vereisen. Grote dingen, maar ook hele kleine. Iedereen doet wel eens iets verkeerd, of iets waar hij spijt van krijgt. De grote vraag is, waar trekken we de streep? Wordt er van ons verwacht dat we alles en iedereen zomaar kunnen vergeven? “Ik vergeef je.” Zo makkelijk om te zeggen, maar het ook echt ménen is iets heel anders.
De vragen die ik mezelf stel bij deze kwestie, om erachter te komen wat ik had gedaan: Hoe zou ik me voelen als ik zulke verschrikkelijke dingen had moeten meemaken? En nog belangrijker, zou ik me wel kunnen inhouden als degene die mij dat alles heeft aangedaan voor mijn neus stond? Hoe erg zouden mijn woedegevoelens mijn daden overheersen?
Ik moet zeggen dat ik eerlijk waar niet zou weten wat ik moest doen, en daar eerst een poos zou staan met mijn mond vol tanden. Het goede om te doen zou zijn de zwaargewonde SS-soldaat te vergeven, voor mijn eigen gemoedsrust en de zijne. Want ik vind dat iedereen, als ze berouw hebben, vergeven moet kunnen worden voordat ze sterven. Als ik de persoon was die een stervende aan zijn lot had overgelaten, ook al had hij andere mensen afschuwelijke dingen aangedaan, had ik hier elke nacht door wakker gelegen.
Uiteindelijk had ik waarschijnlijk, na een tijdje stomverbaasd en geschokt de soldaat aan te staren, hem toch vergeven. Het enige wat wij als mensen op deze aarde kunnen doen, is het beste maken van wat we hebben, en als dat betekent dat we onze eigen gevoelens aan de kant moeten zetten om een ander te helpen zich beter te voelen, dan moet dat maar. Belangrijk is dat we toch het goede doen, voor zowel onszelf als voor anderen, en erboven moeten staan. Dat is op de lange termijn het beste voor iedereen.
Iedereen doet wel eens iets verkeerd, of iets waar hij spijt van krijgt. De grote vraag is, waar trekken we de streep? Wordt er van ons verwacht dat we alles en iedereen zomaar kunnen vergeven? “Ik vergeef je.” Zo makkelijk om te zeggen, maar het ook echt ménen is iets heel anders.
De vragen die ik mezelf stel bij deze kwestie, om erachter te komen wat ik had gedaan: Hoe zou ik me voelen als ik zulke verschrikkelijke dingen had moeten meemaken? En nog belangrijker, zou ik me wel kunnen inhouden als degene die mij dat alles heeft aangedaan voor mijn neus stond? Hoe erg zouden mijn woedegevoelens mijn daden overheersen?
Ik moet zeggen dat ik eerlijk waar niet zou weten wat ik moest doen, en daar eerst een poos zou staan met mijn mond vol tanden. Het goede om te doen zou zijn de zwaargewonde SS-soldaat te vergeven, voor mijn eigen gemoedsrust en de zijne. Want ik vind dat iedereen, als ze berouw hebben, vergeven moet kunnen worden voordat ze sterven. Als ik de persoon was die een stervende aan zijn lot had overgelaten, ook al had hij andere mensen afschuwelijke dingen aangedaan, had ik hier elke nacht door wakker gelegen.
Uiteindelijk had ik waarschijnlijk, na een tijdje stomverbaasd en geschokt de soldaat aan te staren, hem toch vergeven. Het enige wat wij als mensen op deze aarde kunnen doen, is het beste maken van wat we hebben, en als dat betekent dat we onze eigen gevoelens aan de kant moeten zetten om een ander te helpen zich beter te voelen, dan moet dat maar. Belangrijk is dat we toch het goede doen, voor zowel onszelf als voor anderen, en erboven moeten staan. Dat is op de lange termijn het beste voor iedereen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten