Vergeving: Gift of Gave?

Vergeving. Het is één van de grootste - misschien wel hét grootste gift dat de mens te bieden heeft. Groot, niet alleen voor wie het krijgt, maar minstens net zo voor wie het schenkt.Bij het schenken van vergeving laat men zien dat het een gesloten zaak is: het is gebeurd en zo is het nou eenmaal. Daarna kunnen beide partijen weer verder met hun leven. Er is alleen wel een ‘maar’. Om vergeving te kunnen schenken, moet je er klaar voor zijn. Je moet de gebeurtenissen verwerkt hebben om er afstand van te kunnen nemen. In de situatie van Simon Wiesenthal werd aan die voorwaarde niet voldaan. Wiesenthal was er nog lang niet klaar voor om afstand te nemen van de vreselijkheden van de oorlog, en terecht. Als argument gebruikt hij echter dat het niet aan hem was, om te vergeven. De Duitse soldaat die erom vroeg had hém immers niets misdaan. Met deze redenering ben ik het niet eens. Hij stelt namelijk dat de Duitse soldaat hém niets aangedaan had. In principe klopt dat natuurlijk, maar het betrof in deze situatie zo’n onspecifiek geweld, dat het voor de soldaat niet uit had gemaakt als Wiesenthal in de plaats van iemand anders was mishandeld of vermoord, en daarvoor kon hij wel vergeving vragen. Je benadeelt namelijk bijna altijd meerdere mensen. Een voorbeeld: als je iemand vermoordt, benadeel je niet alleen het slachtoffer, maar zeker ook de vrienden van het slachtoffer en van jezelf. Behalve deze direct gerelateerden benadeel je zelfs andere mensen die er alleen maar van gehoord hebben en zich daardoor minder veilig voelen. Ik vind dus dat dit geen argument had hoeven zijn voor Wiesenthal. Maar ja: gebeurd is gebeurd. Ik vergeef het hem.