Zo makkelijk gaat dat niet

Ik ben het volkomen eens met Simon Wiesenthal dat hij geen vergeving heeft geschonken. Hier heb ik meerdere redenen voor. Ten eerste vind ik dat vergeving alleen geschonken kan worden door het slachtoffer zelf, of door iemand die heel dicht bij het slachtoffer stond. Niet zomaar een random persoon die toevallig Joods is. Ook vind ik dat die SS’er helemaal geen recht had om vergeving te vragen. Hij heeft iets gedaan wat onvergefelijk is. En zeker om die Simon Wiesenthal vast te houden en tot vergeving te dwingen, is ontzettend egoïstisch. Hij wil vergeving om zonder schuldgevoel kan sterven, maar dat verdient hij niet. Het is makkelijk spijt betuigen, als jij degene bent die nog leeft en jouw slachtoffer niet. Schijnheilig, vind ik het. Jij zegt sorry en je kan weer makkelijk slapen. Zo makkelijk gaat dat niet. Ik kan mensen vrij snel vergeven, iedereen verdient tot zekere hoogte nog wel een tweede kans. Maar sommige dingen vergeef ik gewoon niet, en één daarvan is zoiets. Iemand neerschieten die wil vluchten voor zijn levende verbranding, is één van de laagste dingen die je kan doen. Dus ik zou precies hetzelfde gedaan hebben als Simon Wiesenthal. Sterker nog, als ik hem was geweest had ik hem waarschijnlijk flink de waarheid verteld. Want dat soort mensen hoort dat te weten.