Wiesenthal stond natuurlijk voor een enorm dilemma; wel of niet vergeven. Hij besloot om niet vergiffenis te schenken, maar hoe langer ik over het dilemma nadenk hoe groter het wordt.Om te beginnen vind ik het te gemakkelijk om over de SS'er te oordelen in de zin van 'Oh maar hij voerde enkel een opdracht uit van hogere officieren en hij is niet verantwoordelijk voor zijn eigen daden'. Iedereen heeft zijn eigen geweten en verantwoordelijkheid. We moeten het erover eens kunnen zijn dat de SS'er verschrikkelijke dingen gedaan had, een gezin met kleine kinderen in koelen bloede vermoorden is simpelweg niet goed te praten. De vraag of Wiesenthal de SS'er had moeten vergeven is weer een andere. De man lag op sterven en het was zijn laatste wens om door een Jood vergeven te worden voor zijn daden. Ook had de SS'er oprecht berouw en in 'normale' omstandigheden zou je iemand dan meteen moeten vergeven. Ook zou je nog kunnen discussiëren over de vraag of Wiesenthal wel de juiste persoon was om te vergeven. Vergeving gaat normaal toch altijd tussen het slachtoffer zelf en de dader, Wiesenthal was zelf geen slachtoffer. De slachtoffers van de SS'er leven in dit geval niet meer en kunnen hem dus ook niet meer vergeven. Is het daarom juist om vergeving van een willekeurige Jood te vragen? Ik vind dat Wiesenthal wel de juiste persoon was om te vergeven, aangezien iedere Jood in de Tweede Wereldoorlog wel een familielid had dat was omgebracht door de Duitsers. Ik vind ook dat Wiesenthal er beter aan had gedaan de man te vergeven. Vergeving kan een positieve rol spelen in het verwerkingsproces waar de meeste Joden na de Tweede Wereldoorlog mee te kampen kregen. Het is niet goed om altijd maar wrok te koesteren. Daarom zou ik de SS'er vergeven hebben als ik in Wiesenthal's schoenen had gestaan, denk ik. Ik zeg denk ik omdat ik gelukkig nog nooit de dingen heb meegemaakt die de meeste Joden hebben meegemaakt in de Tweede Wereldoorlog. Het blijft, zelfs na er lang over nagedacht te hebben voor mij een enorm dilemma. Wiesenthal was echter een man die niet wilde vergeven en zeker ook niet vergeten. Na de Tweede Wereldoorlog richtte hij in Wenen het 'Wiesenthal Centre' op, waar hij alle nazi-misdadigers in kaart bracht en opspoorde. Zo spoorde hij in Argentinië Adolf Eichmann, de boekhouder-moordenaar van de Holocaust op, die later in Israël werd berecht. Wiesenthal's jacht op de Nazi's was meedogenloos en hierin paste zeker geen vergeving. Zelf heb ik aarzelingen bij deze houding.
Steven Siccama
Geen opmerkingen:
Een reactie posten