Stel je voor dat jij in de positie staat van deze Joodse man/vrouw vlak na de Wereld Oorlog. Stel je voor dat jou wordt gevraagd om een oud SS’er te vergeven. Wat zou jij doen? Dit is een van de moeilijkste vragen die je in je leven kan krijgen. Maar wat ik mij vooral afvraag is; is deze vraag te beantwoorden? Je kan het zien als een goede daad om hem te vergeven aangezien er een oude man op sterven ligt en jij zijn laatste wens kan vervullen. Maar kunnen wij, als mensen die de oorlog niet, en zeker niet als Jood, hebben meegemaakt deze vraag wel beantwoorden? Mijn antwoord daarop is nee. Je kan best een idee, of gevoel of neiging hebben naar een voor jou goed voelend antwoord, maar écht zeker ben je er niet van. Daarbij komt dat deze man die op sterven lag alleen was. Hij ligt er dan hoogstwaarschijnlijk heel kwetsbaar bij en zo krijg je snel medelijden. Terwijl je weet wat ook hij, als oud-soldaat, jou, jouw familie en mede burgers heeft aangedaan. Als het mij zou worden gevraagd zou ik denk het er met hem over hebben en zijn verhaal aanhoren. Waarom vocht hij mee? Wilde hij echt zelf mensen uitroeien, stond hij onder druk van andere mannen, of werd hij zelfs gedwongen? Als je dat verhaal hebt aangehoord zou ik op basis daarvan beslissen. Heel eerlijk gezegd denk ik, dat ik hem toch zou vergeven. Maar dat komt omdat ik toch wel snel medelijden met iemand krijg, én ik sta niet echt in de positie van een Jood van toen. Dus ook al zeg ik nu, ja ik zou hem vergeven, het is makkelijker praten als je het verhaal alleen maar leest en er zelf niks in bepaalt.
Noor Schenck
Geen opmerkingen:
Een reactie posten