Hoe menselijk is het om de laatste wens van een stervende te weigeren? Ik heb hier heel lang over nagedacht naar aanleiding van "de Zonnebloem" van Simon Wiesenthal.
Hierin weigert een Jood de laatste wens te vervullen van een Duitse soldaat.
Naar mijn mening was dit fout, ook al kan je zoveel redenen bedanken waarom deze man geen vergeving zou verdienen, iemand laten sterven in onrust is onmenselijk. Stel je eens voor wat een simpel woordje teweeg had kunnen brengen! De man zou in rust zijn gestorven, dan maakt het niet uit hoe jij je even voelt. Maar die man had dan rust gevonden.
Dit heeft hij dus niet gedaan. Hij heeft zijn eigen idealen hoger gesteld dan de vraag om vergeving van de stervende. Mijn vraag aan u is, hoe menselijk is dat? Is het echt menslievend als je zo iemand, een stervende die zijn laatste woorden uitspreekt, zijn laatste wens weigert? Hoe simpel deze ook was?
Ik zou graag zien dat u hierover nadenkt, en zich indenkt hoe u gehandeld zou hebben in deze situatie. Maar mijn mening blijft, na goed hierover nagedacht te hebben, toch onveranderd: een mens moedwillig in onrust laten sterven is niet menselijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten