Ik heb geen idee hoe ik met deze situatie om zou gaan. Het is namelijk niet een geval met een goed antwoord. Zelf niet een waar een minder slechte uitkomst is. Vergeef je deze soldaat, deze moordenaar, zou je dan niet elke misdadiger kunnen vergeven? Het Christendom leert ons dat iedereen vergeven moet kunnen worden, mits zij oprechte berouw tonen. Maar er bestaat een limiet aan wat mensen kunnen vergeven. Zelfs een heilige zou moeite hebben deze systematische uitroeiing te vergeven. Maar los gezien van de ernst van zijn misdaden, mag je zomaar vergiffenis schenken aan iemand die jou niet persoonlijk heeft gekwetst? De SS-soldaat heeft immers niet Wiesenthal gedood. Wiesenthal is geen betrokkene noch een vertegenwoordiger van iemand die dat wel is.
De argumenten die ik nu heb voorgedragen wijzen allemaal op het ontkennen van vergiffenis aan de zieke. Maar hoe harteloos lijkt het een stervende man een vredevolle dood te laten sterven? Zou het niet beter zijn te zeggen hem te hebben vergeven, los van eigen gevoelens? Dit kan echter niet. Zijn lijden willen verzachten duidt al op vergiffenis. In dit geval kan je niet anders dan eerlijk zijn.
Vanuit een puur rationeel standpunt zou het beter zijn hem niet te vergeven. Maar dit is niet noodzakelijkerwijs wat ik zou doen in die situatie. Ik weet te weinig over hoe het voelt om een van beide partijen te zijn. Hopelijk hoef ik daar nooit achter te komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten