Aan ons, de leerlingen
van Sorghvliet, is gevraagd of wij onze visie willen geven op het dilemma van
Wiesenthal. De Jood Simon Wiesenthal stond namelijk voor een belangrijke keuze: moest hij de voormalig SS'er, op zijn sterfbed, vergeven?
De hamvraag is dus:
vergeven of vergeten? In deze blog probeer ik te beschrijven wat er door mijn
hoofd zou gaan als ik in de schoenen van Wiesenthal stond, en wat mijn
uiteindelijke keuze zou zijn.
We weten allemaal wat er
voor gruwelheden er hebben plaatsgevonden in en rond de Tweede Wereldoorlog.
Deze waren vooral gericht tegen de Joden: zij waren de oorzaak van de slechte
situatie waarin Duitsland op dat moment verkeerde. De Schutzstaffel heeft er
vervolgens alles aan gedaan om de Joden uit te roeien. Een verschrikkelijke en
onvergefelijke daad zou je zeggen. Of niet?
Als ik in zijn schoenen
zou staan zou ik me het volgende afvragen. Ben ik wel gerechtigd om de SS'er te
vergeven. Dat ik Joods ben, hoeft niet te betekenen dat ik mensen kan vergeven
voor hun daden tegen andere Joden. Is iemand die direct slachtoffer is, of die
bekend is met een direct slachtoffer, niet beter geschikt om vergeving te
schenken?
Een tweede grote vraag
voor mij zou zijn, of de voormalig SS’er zijn excuses wel echt meende. En of
hij nog steeds met pijn verdriet, en een schuldgevoel rondliep, omdat hij zich
zo ernstig had misdragen.
Wanneer hij aan deze 2
punten voldeed, zou ik hem vergeven. Want zelfs je ergste vijand gun je een
mooie en rustige dood.
Wouter Rocchi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten