Mijn eerste reactie op de vraag naar aanleiding van de tekst van Simon Wiesenthal was een overtuigend ‘nee’. Iemand die een medemens heeft vermoord mag niet vergeven worden.
Toch leek me die mening achteraf te kort door de bocht en onoverwogen. Misschien verdient iedereen vergeving wanneer ze berouw tonen. Het feit dat Simon zelf Jood is maakt het alleen nog maar lastiger. Als Jood weet hij als geen ander wat het nazisme teweeg heeft gebracht, en heeft hij hier zelf naar alle waarschijnlijkheid een hele sterke mening over. Is het hierdoor niet onmogelijk voor hem om hier een eerlijk oordeel over te vellen? Een andere vraag die bij mij opkwam was of iemand, wie dan ook, iemand kan vergeven voor iets wat diegene iemand anders heeft aangedaan? In deze context, kan Simon de soldaat vergeven zonder precies te weten wat voor een gevolgen de moorden hadden op de nabestaanden? Er zijn vast nog veel meer omstandigheden en feiten waar Simon niks van af weet.
Eerlijk gezegd vind ik het bewonderenswaardig hoe Simon het afgehandeld heeft, los van het wel of niet vergeven van de soldaat. Hij had boos kunnen worden of een hevige discussie aan kunnen gaan. Dat deed hij niet.
Mijn conclusie is dat als ik in Simons schoenen had gestaan, ik de SS’er waarschijnlijk niet vergeven had. Ik denk dat ik net zoals Simon weggelopen was. Je kunt simpelweg iemand niet vergeven voor iets wat diegene jou niet direct heeft aangedaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten